Een getuigenis van Nancy

Anderhalf jaar geleden leerde ik De Hoef, tijdens mijn herstel van een burn-out, kennen. Intussen fiets ik regelmatig naar deze plek. 

Altijd vertrek ik thuis vol enthousiasme en ben ik blij dat ik op De Hoef kan zorgen voor andere mensen en de ezels of gewoon zelf tot rust kan komen in de stallen of de moestuin.

Als ik op de boerderij aankom, wacht Inge of een fijne groep van mensen me op.Steeds word ik enthousiast verwelkomd en krijg ik die hartverwarmende goeiedag te horen. 

Ik zie ieder van de mensen die ik bij De Hoef ontmoet als mijn gelijke en geniet ervan hoe elkeen hier zichzelf mag zijn.

Als ik terugdenk aan mijn eerste paar uurtjes als vrijwilliger, dan moet ik eerlijk zeggen dat dit best overweldigend was. Je moet enerzijds de andere vrijwilligers leren kennen, maar ook de mensen voor wie je zorgt en de dieren.

Me aanpassen aan de mogelijkheden en het tempo van anderen, vroeg ook een extra inspanning. Maar alles was de moeite waard.

Intussen trek ik ook regelmatig naar De Hoef als er geen dagbesteding is. Voor mij is dit een eiland van groen waar ik tot rust kan komen. Gewoon alleen of met twee de stallen uitmesten, ezels borstelen, onkruid wieden… 

In het voorjaar het zaaien in de moestuin en het nu mogen genieten van de oogst. Of op dit moment het kunnen genieten van al die bloemen die we eerst zaaiden, dan hebben verplant en nu zelfs mogen plukken!

Mij doet het ontzettend deugd dat ik met vrijwilligerswerk nog iets kan betekenen voor de maatschappij! Ook al maakte Corona ons werk niet altijd even gemakkelijk, de momenten waarop ik als vrijwilliger aan de slag kon, gaf mij altijd zeer veel voldoening. 

Vanaf het moment dat ik De Hoef betreed, word ik blij en gelukkig. 

Nancy


Een getuigenis van Nancy

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x