Vrijwilliger Veerle aan het woord

Hallo iedereen, 

Ik ben Veerle en mag me sinds mei één van de vrijwilligers noemen op de ezelboerderij. Meestal kom ik twee keer per week langs en houd ik mij bezig met het proper maken van de kleine of de grote ezelstal. Hier en daar pluk ik ook al eens wat onkruid. Ik krijg in deze nieuwsbrief een stukje van het podium om een persoonlijk verhaal met jullie te delen.

Begin dit jaar werd het voor mij allemaal wat zwaar. De motivatie in m’n job ebde weg, de dagelijkse Corona nieuwsberichten kon ik moeilijk verteren en ook huishoudelijke taken kreeg ik niet gepland zoals voordien. Het was uiteindelijk het lichaam die halt riep om verder te doen zoals ik deed. Diep van binnen wist het al, maar ik hield nog even vol. Immers veel mensen hadden het moeilijk na bijna een jaar van de pandemie. Pas toen het benoemd werd door mijn arts, viel er een soort van last van de schouders.

Ik deel mijn verhaal hier graag, omdat ik merk in mijn omgeving dat er misverstanden bestaan rond burn-out. Uiterlijk zie je namelijk niet altijd dat iemand te kampen heeft met uitputting. Ik probeer er met mensen open over te praten en dat leidt veelal tot meer begrip, wat goed is.

Om mezelf te ondersteunen in dit herstelproces, ging ik veel lezen. Ik zag meermaals terugkomen dat de aanwezigheid in de natuur een sleutel is tot herstel. En zo kwam ik uiteindelijk terecht bij Inge en haar ezels.

Deze ervaring leert mij dat vrijwilligerswerk een toegankelijke stap is om je opnieuw voor iets te engageren. De omstandigheden zijn bespreekbaar en er bestaan geen deadlines, noch zijn er kwaliteitscontroles die je werk goed- of afkeuren. Het is een mooie plek in de natuur, ezels die je altijd begroeten of de zon nu schijnt of niet, koffie en een koekske. En wat ben ik dankbaar voor al die fijne mensen die ik daar ondertussen ben tegengekomen.

Één van de opvallendste dingen is dat er veel gelachen wordt. Er is plezier onder de vrijwilligers en dat zie je vooral tijdens de maandelijkse groepsactiviteit. Ook al heb ik nog last van een moeilijk moment, als ik met de fiets van “de hof” rijd, is dat altijd met een glimlach én dat is waarom ik zo graag vertoef bij De Hoef.

Warme groet, Veerle



Vrijwilliger Veerle aan het woord

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x